Kultura · Sulawesi Południowy
Tana Toraja
Góry, w których zmarli przez lata mieszkają w domu, a pogrzeb trwa tydzień i kończy się walką bawołów. Najbardziej osobna kultura w Indonezji.
Tongkonan to dom Torajów: dach w kształcie łodzi, fasada z czerwonego drewna pokryta rzeźbami, a na słupie przed wejściem — rogi bawołów, jeden za każde zwierzę złożone w ofierze. Im więcej rogów, tym wyższy status rodziny. W Kete Kesu stoi ich kilkanaście w jednym rzędzie, w cieniu bambusów.
Zmarły jest „chory”, nie martwy: rodzina trzyma ciało w domu tygodniami, miesiącami, a czasem latami, aż zbiorą pieniądze na pogrzeb. Ceremonia trwa kilka dni, z tańcami, muzyką i walką bawołów (tedong silaga), która dla Torajów jest częścią rytuału, a nie sportem. W sierpniu, w porze suchych pogrzebów, jest ich najwięcej.
Groby wykute w klifach Lemo i Londa mieszczą dziesiątki drewnianych figurek (tau-tau) na balkonach — każda odpowiada zmarłemu. W Londa wchodzi się do jaskini z trumnami i czaszkami; to nie atrakcja turystyczna, a miejsce pochówku, więc zachowaj ciszę i nie dotykaj. Przewodnik jest niezbędny: 400–600 tys. IDR za dzień.
W tym samym regionie