Świątynia · Magelang, Jawa Środkowa
Borobudur
Największa buddyjska świątynia świata: mandala z kamienia, 2 672 reliefów i 504 posągi Buddy, ułożone w dziesięć poziomów prowadzących donikąd — bo szczyt jest pusty.
Zbudowali ją między 780 a 840 rokiem władcy dynastii Sailendra, prawdopodobnie w sto lat. Potem została zasypana popiołem z Merapi i przez tysiąc lat zarastała dżunglą, aż w 1814 roku znalazł ją gubernator Raffles. Renowację w latach 1973–1983 sfinansowała UNESCO i to ona uratowała konstrukcję: bez drenażu woda rozsadzała kamień.
Zwiedzanie idzie spiralą: wchodzi się na poziom najniższy z reliefami Karmawibhangga (sceny z życia codziennego, celowo ukryte), potem przez kolejne galerie z historiami Buddy, aż na trzy okrężne tarasy z 72 stupami. Właściwa trasa ma 4,5 km. Wejdź na godzinę przed otwarciem, żeby zdążyć przed autokarami z Dżakarty — o dziesiątej jest ich kilkadziesiąt.
Osobny bilet kupuje się na wschód słońca (ok. 1 mln IDR): wchodzi się o 4:30 przez hotel Manohara, na teren, gdzie o tej porze są tylko pojedynczy ludzie. Warto. Widok na Merapi we mgle jest jedynym powodem, dla którego ktoś wstaje o trzeciej.
W tym samym regionie
Dalej w regionie Jawa
Świątynia
Prambanan
Trzy iglice po 47 metrów, poświęcone Trimurti — Brahmie, Wisznu i Śiwie. Największy hinduski zespół świątynny w Indonezji, zbudowany w 50 lat przez władców z dynastii Sanjaya.
Wulkan
Bromo
Krater o średnicy 800 metrów, z którego non stop unosi się siarkowy dym, stojący w środku morza czarnego piasku. Najbardziej fotografowany wschód słońca w Indonezji — i naprawdę wart wczesnej pobudki.
Wulkan
Ijen
Krater z jeziorem o kwasowości pH 0,5 — najbardziej kwaśnym na świecie — i zjawiskiem blue fire: siarkowodór pali się tam niebieskim płomieniem tylko przed świtem.